همیشه دوستت دارم را نباید گفت

گاهی دوستت دارم را باید

نامه …

شعر …

قصه نوشت

گاهی دوستت دارم را باید نگاه شد

آغوش گرم شد

گاهی دوستت دارم را باید اشاره شد

قهوه ریخت

هدیه داد

سلام علاقهی خوبمعلاقه جان منمیدانی!دوستت دارمبه هزار هزار و هزاران هزار دلیلدوستت دارم چون دوست داشتنَت حال میدهدخوب است، کیف میدهدچون موهایَت ناز بر شانه ات میافتدمی رقصد! در باد وِل میشود وُ

دل خوشم با غزلی تازه، همینم کافی ست

تو مرا باز رساندی به یقینم. کافی ست!

قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست!

گله ای نیست، من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن!

من همین قدر که گرماست زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شورانگیز

که همین شوق مرا، خوب ترینم کافی ست

حسودیم می شود

به اطرافت … به هر چیز که تو را لمس کند… که تو را ببیند

که صدایت را بشنود ..

تــو میگذری ..

زمان ..

… میــگـــــذرد !..

چه کنم با دلــــی ..

که از تو ..

توان گذشتنش ..

نیست